Zapraszamy do punktów sprzedaży w całej metropolii Detroit. Zachęcamy także do kupna elektronicznej wersji Tygodnika Polskiego (plik w formacie PDF – do czytania na komputerze, czytniku książek elektronicznych, telefonie komórkowym).

Będąc wydawcą Tygodnika Polskiego, zdaję sobie sprawę ze swojej odpowiedzialności, jako wydawcy i jako dziennikarza. W swojej pracy zawsze kieruję się dziennikarskim kodeksem obyczajowym. Staram się, by czytelnicy mieli możliwość poznania, zrozumienia i własnej oceny otaczającej nas rzeczywistości. Ponadto staram się strzec wolności słowa i pluralizmu. Stąd w Tygodniku jest miejsce na przedstawianie opinii, często nawet niezgodnych z opinią redaktora naczelnego. Jako zespół redakcyjny dążymy do poszukiwania prawdy, ale umożliwiamy też każdemu czytelnikowi realizację jego prawa do uzyskania pełnej i bezstronnej informacji a także uczestniczenia w debacie publicznej. Dziwi mnie, dlaczego dyrektorzy unii kredytowej PAC do dzisiaj nie wzięli udziału w debacie społecznej, w której poruszane są problemy relacji  „Członkowie – Unia”.Za sumienne wykonywanie pracy dziennikarskiej w środowisku polonijnym, karze się wydawcę, grożąc mu rozprawami sądowymi. Na szczęście nie jesteśmy sami. Istnieją stowarzyszenia dziennikarzy oraz organizacje broniące wolności prasy i słowa, które już zainteresowały się naszą sprawą.

Natomiast, jak już wcześniej pisałam, zadziwia mnie postawa Kolegów, uprawiających lokalne polonijne dziennikarstwo. Pytam Panowie, gdzie jest solidarność zawodowa, która wyraża się w trosce o wspólne sprawy i w pomocy potrzebującym kolegom? Czy świadome działanie na szkodę kolegów, zwłaszcza dla osiągnięcia korzyści osobistych, jest etyczne?Czy wolno wam wprowadzać odbiorców ( czytelników, potencjalnych reklamodawców) w błąd przez sugerowanie i rozpowszechnianie wiadomości o „upadku gazety”, co nota bene, nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości? „Tygodnik Polski” ma się dobrze, i jak dotąd nie zalega z płatnościami wobec usługodawców.

Wiemy doskonale, że wolność prasy i słowa jest gwarantowana nam przez Konstytucję Stanów Zjednoczonych, lecz jak się okazuje obrona tej wolności może kosztować majątek.Dlatego ponownie zwracam się z prośba o pomoc w zbieraniu środków pieniężnych, koniecznych na obronę naszej gazety. Listę ofiarodawców zamieścimy w kolejnym wydaniu Tygodnika Polskiego.

Pragnę kolejny raz podziękować zespołowi redakcyjnemu za pracę na rzecz gazety i Polonii. Z wyjątkiem dwóch osób, opłacanych symbolicznie, wszyscy pracujemy, jako wolontariusze.  Imienny skład redakcji znajduje się na stronie 2.

Nieustannie zmagamy się z usprawnieniem dostawy Tygodnika Polskiego do skrzynek pocztowych naszych prenumeratorów. Proszę o cierpliwość i danie nam czasu na rozwiązanie tej sprawy. W tym miejscu kieruję podziękowania dla Frank’a Dmuchowskiego za ogromną, bezinteresowną pomoc w rozwiązaniu „problemu z pocztą”.

Jest czas urlopów i wycieczek; wiele osób korzysta z zasłużonego wypoczynku. Życzę wszystkim pięknych, słonecznych dni!

Alicja Karlic

Our subscribers should be getting the Tygodnik Polski within three business days of publications. In the last issues many areas received their paper on time. However some did not. We wish to thank the two subscribers who called to tell us they did not get the paper on time.

If you don’t get the newspaper in what you believe is a timely manner, would you please call us at (313) 365-1990 and leave your name and ZIP CODE. The Zip Code is very important as we are now working with the postal authorities in the Michigan Metroplex to get to the root of this problem right down to your local post office.

Lawsuit against Tygodnik Polski

Recently a lawsuit has been filed against Tygodnik Polski by Ms. Anita Dul who is the Chief Operating Officer of the PAC Federal Credit Union. We believe that her charges are baseless and without merit. We believe that Tygodnik Polski has operated in a professional manner. This lawsuit will not prevent us from printing disclosures about Ms. Dul which we believe are important considerations in her continuing role as COO of the PAC Federal Credit Union. She is a public figure and as such her actions are subject to appropriate scrutiny.

Yes, the rights of Freedom of Speech and Freedom of the Press even apply to a small Polish American newspaper such as Tygodnik Polski. However, as you all know that Freedom is not free. In order to maintain your right to know and to maintain Freedom of the Press, we will need to defend ourselves in court against this baseless and harassing lawsuit. Consequently a fund has been established for the legal defense of Tygodnik Polski.  For those of you who choose to donate we will use your funds wisely and whatever is not used will be returned in the proportion to which it was contributed.

We wish to thank those who have already contributed. Thank you so much for your thought s, best wishes and caring.

The check should be made out to:

The Polish Weekly Legal Defense Fund

And sent to our mailing address:

Polish Weekly

P.O. Box 80790

Rochester, MI 48308

Time to Renew Your Subscription

For many of you this is the time to renew your subscription. The easiest way is to fill out the renewal form which is in the paper and send it in with your check to The Polish Weekly, P.O. Box 80790, Rochester, MI 48308.

You can also renew your subscription by credit card by calling us at 1-313-365-1990. Thank you.

Tak, to prawda! Po niecałych dwóch miesiącach od straty lewego oka, koszmarnej kontuzji, której jeden z najlepszych szczypiornistów doznał w towarzyskim meczu reprezentacji Polski, nagle znowu mogliśmy go podziwiać na boisku. Wyszedł w pierwszym składzie i po dwóch minutach zdobył bramkę! Nikt nie dawał mu szans na powrót do wyczynowego sportu. Ba, nawet on sam parę dni po operacji podał informację, że ma wiele rzeczy do zrobienia i jeśli wróci do piłki ręcznej, to jako trener lub działacz. Pewnie gdzieś w głębi serca marzył o chwili, kiedy znów włoży koszulkę z orłem na piersi, ale głośno o tym nie mówił…
Kochani, ile trzeba mieć w sobie woli walki, zacięcia, determinacji i przede wszystkim fascynacji tym, co się robi! Pokazał nie tylko sobie, ale całemu światu, że jeśli się czegoś bardzo chce, to jest to możliwe. 
To chyba jedna z najlepszych wiadomości w polskim sporcie ostatnich tygodni, może nawet miesięcy. Medale bardzo cieszą, ale wygrana z samym sobą, bólem, przeciwnościami, to podwójne mistrzostwo. 
Niech przykład 28 letniego sportowca pokaże nam wszystkim, że warto realizować swoje najskrytsze marzenia. Choćby wyglądały na niemożliwe…

Pozdrawiam,

Ania

Zapraszamy do punktów sprzedaży w całej metropolii Detroit. Zachęcamy także do kupna elektronicznej wersji Tygodnika Polskiego (plik w formacie PDF – do czytania na komputerze, czytniku książek elektronicznych, telefonie komórkowym).

W polonijnym programie radiowym „Polskie Rozmaitości” z dnia 7/01/2010  Jerzy Różalski ropoczął  poranny program uwagą, że ma nadzieję, że Rosjanie udostępnią archiwa spraw katyńskich. Może wreszcie dowiem  się,  którzy z ocalałych jeńców szpiegowali, donosili Sowietom o innych jeńcach, którzy zginęli w Katyniu.”   Nie wierzyłem własnym uszom.  Poprosiłem, aby dać mi to na piśmie.

Moim zdaniem Panie Różalski, Pana niecierpliwe oczekiwanie na teczki katyńskie jest chorą zachcianką splugawienia  pamięci tych co unikneli mordu  w Katyniu (Miednoje, Charkow), tych  co już odeszli na wieczną wartę, i tego ostatniego, który jeszcze może mówić tak za siebie jak i w Ich obronie, bo łączy nas jedna wspólna nić.  Przywołuję więc do pamięci tych ocalałych, którzy żyli w naszym rejonie: Kpt. Edmund Frankowski,  Dr. Stanisław Sadowski,  Ppr. Zygmunt Stankiewicz i  Ks. Zdzisław Peszkowski.  W ich i własnym imieniu ostro protestujemy przeciwko insynuacjom szpiegostwa wśród polskich oficerów przeciwko swoim kolegom, na rzecz Sowietów. Środowisko, w którym przebywałem biło pulsem patriotycznym. W ogóle nie pamiętam, aby ktokolwiek wspominał o szpiegowaniu  swoich kolegów, nawet w formie „kaczki obozowej”.  Zauważmy, że trudy obozowe pogłębiały w nas ducha koleżeństwa, solidarności, honoru i tak chcemy ich pamiętać.

Dla lepszego zrozumiennia tej sprawy muszę podzielić się tym co następuje. Marzec, rok 1940. Siedzę jako „jeniec” wojenny w obozie Ostaszków, który mieści około 6500 oficerów polskiej policji. Pewnego dnia zrobiło się gwarno i ruchliwie. Zaczęli pobierać kilkunastoosobowe grupy do „woprosów” (rejestracji/ krótkiego przesłuchania) przed wyjazdem „do domu”. „Czas najwyższy!” Istotnie, za kilka tygodni odmaszerowuje już pierwszy transport 350. ludzi.  Znalazła się mała jeniecka orkiestra.  Wielki gwar pożegnania i prośby o skontaktowanie się z bliskimi w Kraju. Nad obozem zawisła nadzieja – JEDZIEMY DO DOMU!   Nie wiedzieli, że ten dom to Wieczny Dom Pana  zaczynający się od lasu katyńskiego.   Ja też opuściłem Ostaszków, ale w innym kierunku, przeniesiony do obozu Griazowiec. Dlaczego niewielką grupkę jenców ocalono? Domysłów jest wiele.  Równolegle, z tym ohydnym rozkazem Stalina i Politbiura o ludobójstwie Polaków  musiała być powzięta druga decyzja, a mianowicie stworzenie jednego małego pokazowego obozu dla ewentualnych kontroli międzynarodowych. Miał to być dowód dla szerokiego świata, że w dalszym ciągu istnieją obozy jenieckie z Polakami. Takim obozem był obóz Griazowiec, mający  około 440. „rezydentów”.   Kto wypełniał ten obóz: 4-5. chłopców z Junackich Hufców Pracy od 17 do 19 lat.  Od 20 do 30 lat setka podchorążych, dziesiątki lekarzy,  podporucznicy, porucznicy i pewna ilość pozostałych  rang.  Druga możliwość – Rosjanie ocalili część jeńców z myślą stworzenia polskiej armii pod sowiecką kontrolą.  Znany nam płk. Berling jest w tym planie.  Spędziłem  w obozach sowieckich  dwa lata, od napaści sowieckiej we wrześniu ’39 roku, aż do wstąpienia do armii gen. Andersa we wrześniu ’41 roku. Poznałem życie sowieckich obozów jenieckich. Nie widzę tam miejsca dla jakiejkolwiek działalności szpiegowskiej. Szpiegowanie czego? Czy sąsiad z pryczy głośno chrapie? Jakie jest pogłowie pluskiew?   Panie Różalski, wszyscy tamci ludzie to patrioci, męczennicy w naszej narodowej sprawie.  Czcijmy ich takimi. Nie dopatrujmy się czegoś, czego nie  było.

Jeniec obozu Pawliszcze Bor (2 razy), Ostaszkowa i Griazowca,
Kpt. Emil Kornacki

I was pleased to read about the Polish Mission’s project being undertaken in conjunction with the MotorCities National Heritage Area. The MotorCities organization is an affiliate of the National Park Service dedicated to preserving and promoting the automotive and labor heritage of Michigan. I think of this endeavor with mixed feelings, because the heritage in question touches me personally as one who grew up amid the car culture of Detroit and I have always been a “car guy,” but I am also much disappointed in the way that our foreign policy has squandered the productivity of the American worker and “exported” so many jobs along with the independence that can go with a strong manufacturing base. On August 21, 2010 the annual Woodward Dream Cruise will be celebrated again. This event, more than any other, showcases the automotive history of Detroit and the American love of the automobile. We can take heart from recent positive developments at our local car companies, who make progress toward creative re-structuring, but we must remain concerned as the global market continues to change.

No one would disagree that Michigan must diversify its economy, and a recent upsurge in film industry activity in Michigan is reflected in the Traverse City Film Festival which continues to grow in stature through its affiliation with the University of Michigan. Poland has a world renowned film industry, and it would be highly appropriate if Michigan’s Polonia takes advantage of the local growth of this industry.

I have to express my appreciation for the very thoughtful letter by Andy Ladak to Mitch Albom on the subject of a potentially misleading comment made by Albom in a recent program. Mr. Ladak understood that Albom meant no implication against Poland when Albom commented that Jews were exterminated there, but Ladak also realized that Albom’s innocent comment could reinforce or foster certain misconceptions among those less knowledgeable of the history of the Jewish people at the hands of the Nazis in Poland.

Zapraszamy do punktów sprzedaży w całej metropolii Detroit. Zachęcamy także do kupna elektronicznej wersji Tygodnika Polskiego (plik w formacie PDF – do czytania na komputerze, czytniku książek elektronicznych, telefonie komórkowym).

Współczesna, powszechnie przyjęta od kilkudziesięciu lat doktryna prawna stoi jednak na stanowisku, że ta część amerykańskiej Ustawy Zasadniczej chroni wolność słowa – podobnie jak wolność wyznania, zrzeszania się (prawo do zrzeszania się nie jest w sposób wyraźny zapisane w Pierwszej Poprawce, ale uważa się, że w sposób logiczny z niej wynika), pokojowych zgromadzeń i składania petycji – przed ingerencją ze strony wszelkich władz publicznych. Instrumentem prawnym, który – jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądowym – rozciąga obowiązywanie Pierwszej Poprawki na poszczególne Stany jest §1 XIV Poprawki, który mówi m.in., że„Żaden stan nie może wydawać ani stosować ustaw, które by ograniczały prawa i wolności obywateli Stanów Zjednoczonych”.

Dlaczego dzisiaj piszę o Pierwszej Poprawce do Konstytucji? Dlatego, że wydawca i redaktor naczelny Tygodnika Polskiego został pozwany do sądu przez Anitę Dul, COO naszej unii kredytowej.

W kolejnym wydaniu Tygodnika przytoczę obszerne fragmenty z pozwu.

Po ukazaniu się informacji w Internecie, otrzymaliśmy od Czytelnika (nazwisko znane redakcji) propozycję założenia konta „donation account”, na które można będzie wpłacać pieniądze w celu uzbierania funduszy na obronę wolności słowa i Tygodnika Polskiego, a  mówiąc dokładnie na opłacenie adwokata. Jeśli Czytelnicy chcieliby pomóc, prosimy czek przesłać na adres redakcji. Czeki należy wystawiać na: Polish Weekly Legal Defense Fund. Pieniądze zgromadzone na tym koncie podlegają ścisłej kontroli; mogą być przeznaczone tylko i wyłącznie na ten jeden cel. Niewykorzystane fundusze zostaną proporcjonalnie zwrócone do ofiarodawców.

Z góry serdecznie dziękujemy za wszelką pomoc.

Po opublikowaniu serii listów od czytelników, w środowisku polonijnym zapanowała swoista nagonka na wolność prasy i słowa. Szczególnie niepokojące są naciski wzywające do ograniczenia swobody wypowiedzi pod groźbą procesów sądowych, ponieważ publikowane informacje, często pochodzą od czytelników. Zamiast próby wyjaśnienia oraz działania zmierzającego do rozwiązywania narastających problemów i nieprawidłowości w polonijnych organizacjach i instytucjach, straszy się dziennikarza, który ujawnia temat. Ograniczanie wolności słowa i wolności prasy uważa się za czynniki najbardziej sprzyjające korupcji…
Zastanówmy się nad tym, czy redakcja pozwoliłaby sobie na publikowanie niesprawdzonych informacji? Czy podjęta przez wydawcę TP próba uratowania przed bankructwem najstarszej tradycją polonijnej gazety miałaby się unicestwić tylko dlatego, że gazeta stała się niewygodna dla niektórych instytucji i organizacji, czy osób publicznych?

Co Czytelnicy sądzą – czy dążenie do ujawnienia prawdy jest czynem, który należy piętnować i pozywać dziennikarza do sądu? Dlaczego w wolnym kraju wolność słowa i swoboda pracy dziennikarza jest zagrożona?

Jako wydawca i redaktor naczelny Tygodnika Polskiego i pisma społeczno – kulturalnego „Profile” protestuję przeciwko próbom ograniczenia prawa do wolności słowa i prasy. Wydawać by się mogło, że gdzie jak gdzie, ale w USA – kolebce demokracji – media nie powinny narzekać na ograniczanie swobody wypowiedzi. Tak, amerykańskie media, niestety nie polonijne, i to jest bardzo przykre.

Rozpoczęło się lato kalendarzowe, a wraz z nim pikniki w parku „Wanda”. Organizatorzy wkładają dużo pracy, by taki piknik był nie tylko miejscem uzbierania dodatkowych funduszy pieniężnych na działalność organizacji, ale też czasem spotkania Polonii. Dlatego pamiętajmy o letnich piknikach i spotykajmy się w parku „Wanda”. W minioną niedzielę gospodarzami pikniku byli „Filareci”. Z wielką przyjemnością można było porozmawiać z Członkami chórów „Filaretów”, zjeść polskie dania, zatańczyć tango czy rumbę, a poprzez swoją tam obecność i korzystanie z oferowanych niespodzianek, delicji i trunków dołożyć cegiełkę do filareckiej skarbonki. Tam byliśmy, wino piliśmy, a reportaż zdjęciowy w obiektywie Jurka Szelążka zamieszczamy w najnowszym wydaniu Tygodnika Polskiego.

Pozdrawiam serdecznie.

Alicja Karlic

Lekarze zawyżają swe rachunki lub też wykonują niepotrzebne testy. Medicare i tak zapłaci. Firmy oszukują konsumentów, reklamując kiepski towar, jako…najlepszy na świecie. Żony oszukują mężów, mężowie oszukują żony. Wreszcie dzieci oszukują rodziców, zapominając o nich, gdy trzeba im udzielić pomocy. Firmy oszukują pracowników (niskie zarobki), pracownicy oszukują firmy pracując niewydajnie. I wreszcie najwięksi oszuści …politycy, obiecując wyborcom przed wyborami „ złote góry”, oczywiscie niemożliwe do spełnienia w rzeczywistości.

Aby przerwać faulowanie na boiskach proponuję wprowadzić za faule karę …chłosty. Na przykład 20 batów na goły tyłek. Kara wymierzana natychmiast i to w obecności kibiców!
Zyskaliby na tym uczciwi sportowcy oraz kibice. Zobaczyliby piękną, finezyjną grę. A przecież o to w sporcie chodzi.

A co z karami za faule w codziennym życiu? Tutaj sprawa jest nieco bardziej skomplikowana. Teoretycznie są Sądy, Policja i Prokuratorzy. W praktyce fauluje bezkarnie ten, kto ma znajomości i duże pieniądze.Gdybyśmy wprowadzili karę chłosty dla polityków, to obrady w Kongresie i w Senacie (w Polsce w Sejmie) toczyłyby się na…stojąco, z powodu spuchniętych tyłków.

Walerian Domański
Czerwiec 26, 2010