Rise of the Red Rival
Rise of the Red Rival
Thomas Mikulski
On Thursday, October 1, 2009, the People’s Republic of China celebrated its 60th anniversary of existence with vibrant fireworks, powerful speeches, and lock-stepped parades. Its cities were filled with throngs of genuinely cheerful citizens; and, its leadership swelled with pride. Leaders from across the world congratulated the People’s Republic for its participation and influence in international affairs; and, they applauded the Chinese people’s recent but remarkable accomplishments: among them, that China’s economy has grown approximately 10% each year across the past three decades, and that – with a GDP of approximately $7.8T – it is the world’s second-largest economic system; that China’s military appropriated an estimated $60.3B last year to upgrade its 2.3M-member People’s Liberation Army (PLA) – the largest such army in the world; that the percentage of China’s population in higher education rose from 1.4% in 1978 to 20% last year, and that its population of undergraduates and doctoral candidates increased five-fold in the past decade – which represents one of the greatest expansions of educational opportunity in modern times; and, that Chinese leadership and influence have recently afforded hope and prosperity to far flung corners of the globe, particularly in Africa and South America. China’s efforts have fueled an incredible sense of optimism among its citizens; and, the Chinese Government has directed its citizens’ efforts toward important national aspirations. China, it seems, has begun its ascent to preeminence in international affairs; and, the increasingly apparent prospects of a Far Eastern power shift have undeniably jittered Western psychologies.
China has obviously secured extraordinary success in recent years; and, its people – through painstaking effort, sacrifice, and national resolve – have earned their international respect and acclaim. China is a beautiful country that maintains and honors its ancient culture and history; and, it’s people – by most accounts – are incredibly respectful and kind. Even their youngest children value education as a means to achieve their highest ambitions; and, their newfound optimism has encouraged them to fight for improved governance and work toward even greater accomplishments. If these people were our friends or neighbors, we’d admire them and often encourage our own children to follow their example. But, because their efforts threaten the United States’ global position, China is also our most formidable rival.
It’s easy to become discouraged by this newfound challenge: as we all know, the United States simultaneously faces many intractable obstacles that China does not apparently share. For instance, the United States must develop a strategy to sustain recent success in Iraq, and simultaneously transition its military force to other parts of the world; the United States must alter its military strategy in Afghanistan to repel a persistent and destabilizing insurgency; the United States must operate alongside Pakistani military and civilian personnel to defeat Taliban and al Qaeda fighters in Waziristan; the United States must work alongside both Israeli and Palestinian officials to realize a stable Two-State Solution; the United States must negotiate with belligerent Iranian leaders that suspiciously seek advanced nuclear technologies; the United States must engage NATO to contain Russia’s aggression against former Soviet satellites; the United States must engage the relocation of extremist Islamic power in the Horn of Africa and contain their spread throughout the Sahara; the United States must confront the recent expansion of Socialism in South America and limit its negative effects against American interests; the United States must engage allies in Latin and South America to win the persistent Drug Wars, which, in Mexico, are currently tattered; the United States must confront emerging economic forces in East Asia by bolstering confidence in the American economic system; the United States must continue negotiations with North Korea to disarm its nuclear military arsenal; the United States must galvanize divided Western powers against emerging alliances between Russia, China, Venezuela, Iran, and Cuba; the United States must support movements against violence and political repression in Darfur, Kashmir, Burma, Tibet, Cuba, and Columbia; and, the United States must handle various domestic issues that diminish its widely admired sense of confidence and optimism. Under such intense pressure and duress, it’s no wonder that some have asked: how can the United States possibly compete with China?
First of all, we must realize that we cannot prevent Chinese citizens from exerting themselves to improve their international position. We cannot do anything to convince China to interrupt its march toward global power; and, we ought not expect it to relinquish its national drive toward success and prosperity. In addition, we must expect China to succeed at some level in attaining its ambitions: China contains an immense population that’s intellectually driven and committed to ambitious national goals. The United States – despite its strength and effort – will be unable to totally deflect that momentum; and, it’ll likely learn to share considerable influence within the international sphere with China and other countries during our lifetimes. The rise of multilateralism is inevitable; and, the United States must not deny nor shrink from the New World Order.
But we ought not resign ourselves to defeat, either. The United States’ economy remains the world’s largest; and, its military is the best equipped and most experienced fighting force that mankind’s ever developed. The United States already maintains positions of strength in regions that China has only recently entered – including Africa and South America. And, the United States has already endured and overcome national traumas that have improved its governance and institutional structures. Even under these difficult circumstances, Americans generally lead positive lives – and, most international observers positively view the United States’ prospects in the years ahead.
But, the United States shouldn’t remain complacent: China’s success is real, and its actions have already begun to encroach on American national interests. To counter this rival, the United States must redevelop characteristics and practices for which it has historically been recognized – and, they ought to be directed against facets of Chinese society that Western nations find objectionable. For instance, the United States has historically been known to defend human rights throughout the world; and, China has one of the world’s worst human rights records. The United States should reinvigorate its international reputation for human rights by closing detention facilities in Guantanamo Bay; by unequivocally ending borderline torture techniques by its intelligence services; and, by eliminating extraordinary rendition – and afterwards, it such then confront China on its far more appalling human rights record against Tibet and the Uighur minority community.
The United States should also openly examine its strengths and weaknesses; and, it should then direct its efforts to quickly but effectively apply its strengths against its adversaries and to reinvigorate institutions in disrepair. For instance, our country’s K-12 educational system is widely discredited within both the United States and the international community; and, China’s educational system – as described above – is flourishing. We must recognize that without concrete and sustained reform, our educational system will be unable to compete with those in other countries; and, that China will inevitably develop an educational gap with the United States. Education reform – in this sense – is as much an important domestic issue as it is a human rights and national security issue; and, we must thereby confront it. We must also begin to match China’s decisiveness and national resolve within our democratic framework; to do so, the Republican and Democratic parties must begin to reconcile their bitter divisions and renew their commitment to pragmatism.
Many within our community have often asked: now that Soviet Communism has disintegrated in Poland, what should American Polonia’s mission be? Over the past several months, I have advocated for increased integration with American society and international communities to counteract ongoing global and domestic issues; and, although this might require an intellectual shift from purely Polish interests, I strongly believe that my views represent a long-required return to pragmatic action. In this New World Order, American Polonia ought to embrace multilateralism and tackle issues of importance to the West – and specifically, to our American and Polish homelands. Sino-American relations therefore fall within this category because they directly affect our lives in the United States and threaten Western influence throughout the world; and, since Poland is unambiguously tied to the West, it threatens Polish interests, as well.
Of course, there are many issues that fall within this paradigm; and, each offers opportunities to improve our own community’s role and influence in national affairs. However, if we remain convinced that such issues ought not concern us – and, that we ought to uniformly look toward Poland for matters to address – we might wake up someday to find that our own international stature has been surpassed by those who have rightly committed themselves to their national interests. Here’s hoping we never come to that moment; and, that we actively counteract these threats before they fully mature.
The Polish Weekly welcomes opposing viewpoints. To contact Thomas Mikulski, please send an e-mail to thomas.p.mikulski@gmail.com.
On Thursday, October 1, 2009, the People’s Republic of China celebrated its 60th anniversary of existence with vibrant fireworks, powerful speeches, and lock-stepped parades. Its cities were filled with throngs of genuinely cheerful citizens; and, its leadership swelled with pride. Leaders from across the world congratulated the People’s Republic for its participation and influence in international affairs; and, they applauded the Chinese people’s recent but remarkable accomplishments: among them, that China’s economy has grown approximately 10% each year across the past three decades, and that – with a GDP of approximately $7.8T – it is the world’s second-largest economic system; that China’s military appropriated an estimated $60.3B last year to upgrade its 2.3M-member People’s Liberation Army (PLA) – the largest such army in the world; that the percentage of China’s population in higher education rose from 1.4% in 1978 to 20% last year, and that its population of undergraduates and doctoral candidates increased five-fold in the past decade – which represents one of the greatest expansions of educational opportunity in modern times; and, that Chinese leadership and influence have recently afforded hope and prosperity to far flung corners of the globe, particularly in Africa and South America. China’s efforts have fueled an incredible sense of optimism among its citizens; and, the Chinese Government has directed its citizens’ efforts toward important national aspirations. China, it seems, has begun its ascent to preeminence in international affairs; and, the increasingly apparent prospects of a Far Eastern power shift have undeniably jittered Western psychologies.
Poradnik psychologiczny (10)
Opublikował(a):
Editor w dziale
Opinie dnia
10/06/09 |
brak komentarzy
Janusz Wróbel
Poradnik psychologiczny (10)
W sieci
Oto historia Roberta, jego mamy i Anny, dziewczyny, z którą Robert wspólnie wynajmował mieszkanie. Robert zaprosił mamę na kolację. W czasie posiłku mama nie mogła się oprzeć wielokrotnie powracającej do niej myśli o tym, jak piękną dziewczyną jest współmieszkanka syna. Mama od dawna podejrzewała, że Robert ma romans z Anną, a teraz, gdy ją poznała, jej ciekawość jeszcze bardziej wzrosła. Obserwując ich podczas kolacji, mama zastanawiała się, co też łączy jej syna z piękną współlokatorką. Robert, czytając w jej myślach, pospieszył z wyjaśnieniem: „wiem, o czym myślisz, mamo, ale zapewniam cię, że Anna i ja jesteśmy tylko współlokatorami.”
Janusz Wróbel – W sieci
Oto historia Roberta, jego mamy i Anny, dziewczyny, z którą Robert wspólnie wynajmował mieszkanie. Robert zaprosił mamę na kolację. W czasie posiłku mama nie mogła się oprzeć wielokrotnie powracającej do niej myśli o tym, jak piękną dziewczyną jest współmieszkanka syna. Mama od dawna podejrzewała, że Robert ma romans z Anną, a teraz, gdy ją poznała, jej ciekawość jeszcze bardziej wzrosła. Obserwując ich podczas kolacji, mama zastanawiała się, co też łączy jej syna z piękną współlokatorką. Robert, czytając w jej myślach, pospieszył z wyjaśnieniem: „wiem, o czym myślisz, mamo, ale zapewniam cię, że Anna i ja jesteśmy tylko współlokatorami.”
Cały artykuł do przeczytania w najnowszym numerze Tygodnika Polskiego »
Hazard polski
Hazard polski
„Kręcenie lodów” – to określenie, jakby wprost wyjęte z poradnika cukierniczego, zrobiło w Polsce furorę, kiedy posłanka Platformy Obywatelskiej użyła go przed dwoma laty w rozmowie telefonicznej podsłuchanej przez służby specjalne. Oznacza po prostu wielkie i ciemne interesy, które robią w Polsce przedstawiciele elit politycznych wraz z zaprzyjaźnionymi ludźmi biznesu. „Kręcić lody” można więc podczas prac ustawodawczych, a także przy ważnych przetargach, sprzedaży mienia państwowego (np. ziemi), prywatyzacji szpitali etc.
O tym, jak bardzo młoda jest nasza demokracja, wie chyba każdy uczestnik życia publicznego w kraju. Tę chorobliwą niedojrzałość widać najlepiej właśnie na styku biznesu i polityki. Linie podziału bywają tu tak nieczytelne, że wybuch kolejnego skandalu korupcyjnego przestaje już kogokolwiek burzyć lub podniecać. A w ostatniej dekadzie tego typu afery wybuchają z regularnością ruchu wskazówek szwajcarskiego zegara. Nie ma bowiem roku, aby kolejna partia polityczna nie skompromitowała się udziałem w wielkiej korupcji, procederze przecieku tajnych informacji z pracy policji lub służb specjalnych lub w nielegalnym popieraniu rozmaitego rodzaju gospodarczych lobbystów.
A warto przypomnieć, że wielkie „kręcenie lodów” zaczęło się w tej dekadzie od słynnej „afery Rywina”, która wzięła nazwę od nazwiska producenta filmowego, który za łapówkę chciał umożliwić wydawcy prasy przejęcie prywatnej stacji telewizyjnej. Już po ujawnieniu, zbadaniu i ocenie tego zdarzenia wielu obserwatorów sądziło, że żadne matactwo na taką skalę nikogo zaskoczyć nie może. Bo to właśnie wtedy sejmowa komisja śledcza, z posłami opozycji Janem Rokitą i Zbigniewem Ziobrą na czele, zajrzała za kulisy biznesowych machinacji, ujawniła wpływy i znaczenie powiązań polityczno-towarzyskich, a w konsekwencji doprowadziła do długotrwałego i zdecydowanego osłabienia, rządzącego wówczas silną ręką, obozu postkomunistycznego.
Po siedmiu latach od tamtych wydarzeń okazało się, że ani afera Rywina, ani afera starachowicka, ani afera posłanki Sawickiej, ani afera gruntowa, ani żadna inna, nie nauczyły polityków rozumu i pokory. W głębokim przekonaniu o swojej nieodzowności, nieomylności, a przede wszystkim bezkarności znowu pokazali rodakom słynny „gest Kozakiewicza”. Nie pozostawia bowiem złudzeń treść niedawno ujawnionych przez prasę zapisów rozmów telefonicznych czołowego polityka rządzącej Platformy Obywatelskiej z jego dwoma biznesowymi przyjaciółmi. Panowie gaworzyli sobie przez rok o możliwości pozaprawnego zablokowania niekorzystnej dla właścicieli kasyn i salonów gier zmian w ustawie o hazardzie!
Czy podczas prac legislacyjnych doszło „tylko” do korupcji politycznej, ustalą służby specjalne i prokuratura. Ale włosy stają na głowie, kiedy słyszymy, w jaki sposób i o czym rozmawiał polityk, który po przyszłorocznych wyborach prezydenckich mógł zostać sukcesorem premiera Donalda Tuska. Może właśnie stanęliśmy na dnie polskiego bagna?
PIOTR NIEMIEC
„Kręcenie lodów” – to określenie, jakby wprost wyjęte z poradnika cukierniczego, zrobiło w Polsce furorę, kiedy posłanka Platformy Obywatelskiej użyła go przed dwoma laty w rozmowie telefonicznej podsłuchanej przez służby specjalne. Oznacza po prostu wielkie i ciemne interesy, które robią w Polsce przedstawiciele elit politycznych wraz z zaprzyjaźnionymi ludźmi biznesu. „Kręcić lody” można więc podczas prac ustawodawczych, a także przy ważnych przetargach, sprzedaży mienia państwowego (np. ziemi), prywatyzacji szpitali etc.
O tym, jak bardzo młoda jest nasza demokracja, wie chyba każdy uczestnik życia publicznego w kraju. Tę chorobliwą niedojrzałość widać najlepiej właśnie na styku biznesu i polityki. Linie podziału bywają tu tak nieczytelne, że wybuch kolejnego skandalu korupcyjnego przestaje już kogokolwiek burzyć lub podniecać. A w ostatniej dekadzie tego typu afery wybuchają z regularnością ruchu wskazówek szwajcarskiego zegara. Nie ma bowiem roku, aby kolejna partia polityczna nie skompromitowała się udziałem w wielkiej korupcji, procederze przecieku tajnych informacji z pracy policji lub służb specjalnych lub w nielegalnym popieraniu rozmaitego rodzaju gospodarczych lobbystów.
Co w trawie…
Co w trawie …
Cóż, nic nowego nie napiszę. Mamy kryzys. Czasem aż boję się zapytać pod kościołem o to, co tam u kogoś słychać, bo już kilka razy zdarzyło mi się usłyszeć odpowiedź: „Wszystko dobrze, tylko wczoraj straciłem pracę”. Ze wszystkich stron przychodzą ludzie, którzy sami, w najbliższej albo w dalszej rodzinie, bądź wśród bliskich znajomych spotykają się z „layoffem”, jak to się po polsku nowocześnie u nas mówi.
Codzienne, zwykłe rzeczy zaczynają wtedy straszyć. Rzadziej raczej zdarza się tak, że cieszą; że człowiek dostrzega smak kromki chleba i wartość spaceru, za który nie musi płacić. Zwykle bywa tak, że do każdego nowego dnia podchodzimy z lękiem, boimy się zajrzeć do skrzynki pocztowej, a uświadomienie sobie, że i tak rachunki trzeba będzie zapłacić spędza sen z powiek… Mamy kryzys, dotknął on zwłaszcza Michigan, zwłaszcza Detroit i okolicę.
W momencie, kiedy czujemy, że wali się nam wszystko, wcześniej z trudem poukładane plany przestają w ogóle przystawać do rzeczywistości, nie ma co się wymądrzać. Człowiekowi wydaje się, że z tej sytuacji nie ma wyjścia, aż oddycha się ciężko, aż się nie chce żyć. Nie jestem psychoterapeutą i pewnie do lektury innych autorów trzeba by sięgnąć, żeby dowiedzieć się, jak dobrze sobie w takiej chwili poradzić. Wiem jednak na pewno, że te pierwsze momenty najczęściej trzeba po prostu przeczekać. „Wbij wtedy zęby w ścianę” – powtarzał mi mój wujek i dziś uświadamiam sobie, jak bardzo miał rację. To wtedy robi się najwięcej głupstw, kiedy wydaje się, że człowiek jest przyparty do muru, choć żadna natychmiastowa akcja nie jest potrzebna. Jednak zagrożenie wywołuje w nas lęk i sprawia, że podejmujemy działania obronne. Może więc jednak warto pokusić się choćby o odrobinę refleksji nie-całkiem-fachowej?
Chodzi o to, że do paru spraw dojść może każdy. Etymologia greckiego słowa krinein (to czasownik) nie wskazuje bezpośrednio żadnego zagrożenia. Oznacza ono rozdzielać, odsiewać, rozstrzygać, decydować, sądzić, zaś pochodzący od niego rzeczownik krisis tłumaczy się jako wybór, rozstrzygnięcie.
Wystarczy pogrzebać w słownikach, żeby znaleźć na przykład takie definicje słowa “kryzys”: “punkt zwrotny w chorobie, decydujący moment szczególnie w tragedii, czas zagrożenia, punkt kulminacyjny”. (The Webster’s Encyclopedic Dictionary of English Language, 1988) Słowo to oznacza więc bardziej przesilenie, punkt zwrotny, wstrząs, przełom.
Niby jest tak, że potocznie określa się słowem „kryzys” różne sytuacje zagrożenia. Słyszy się więc o kryzysie wartości, kryzysie rodziny, kryzysie finansów publicznych, kryzysie w stosunkach międzynarodowych, kryzysie autorytetu. Tu w przeciwieństwie do oryginalnego, greckiego znaczenia słowa wyraźnie pojawia się jego negatywne skojarzenie z zagrożeniem. Jak zatem rozumieć kryzys? Jak do niego podejść? Jak go wreszcie przetrwać i co z nim zrobić?
Wpadł mi ostatnio w ręce jeden z polskich kolorowych magazynów (trochę może wstyd przyznać) dla kobiet. Rzadko tam zaglądam, ale… być może za rzadko. Gdzieś tam w środku natknąłem się na kilka opowieści osób, które właśnie w kryzysie odnalazły swoją szansę. Oczywiście nie w żerowaniu na ludzkiej biedzie, ale nie zasypiając gruszek w popiele zareagowały na nową rzeczywistość i każda w swojej branży (od restauracji, poprzez konfekcję, teatr, aż po taniec) potrafiła dostosować się do tak drastycznie zmieniającego się świata, dając sobie i innym szansę na trwanie i życie w trudniejszych warunkach.
Może nie wszystkiego się od takich osób nauczę. Ale postaram się pamiętać, że okresy lepsze i gorsze w życiu dają równowagę, uczą, pozwalają zrewidować poglądy i wybrać to, co lepsze. Może w kryzysie można dopatrzyć się szansy na przesilenie jakiejś tam „choroby”? może to faktycznie czas „odsiewania”?
Ks. Sławek Murawka SChr
Cóż, nic nowego nie napiszę. Mamy kryzys. Czasem aż boję się zapytać pod kościołem o to, co tam u kogoś słychać, bo już kilka razy zdarzyło mi się usłyszeć odpowiedź: „Wszystko dobrze, tylko wczoraj straciłem pracę”. Ze wszystkich stron przychodzą ludzie, którzy sami, w najbliższej albo w dalszej rodzinie, bądź wśród bliskich znajomych spotykają się z „layoffem”, jak to się po polsku nowocześnie u nas mówi.
Codzienne, zwykłe rzeczy zaczynają wtedy straszyć. Rzadziej raczej zdarza się tak, że cieszą; że człowiek dostrzega smak kromki chleba i wartość spaceru, za który nie musi płacić. Zwykle bywa tak, że do każdego nowego dnia podchodzimy z lękiem, boimy się zajrzeć do skrzynki pocztowej, a uświadomienie sobie, że i tak rachunki trzeba będzie zapłacić spędza sen z powiek… Mamy kryzys, dotknął on zwłaszcza Michigan, zwłaszcza Detroit i okolicę.
Krótka historia przyszłości
Opublikował(a):
Editor w dziale
Opinie dnia
09/14/09 |
brak komentarzy
Krótka historia przyszłości Gdyby popatrzeć na dzisiejsze statystyki, to za dwa pokolenia nie będzie Zachodu, miliony imigrantów z obcych kultur wlewają się w granice starej Europy i krajów Nowego Świata. Zachód nie jest w stanie postawić bariery, nie jest w stanie zasymilować nowych przybyszów, umiera demograficznie… Czy stało się tak mimo woli, czy jest to działanie celowe? Czy może w tym szaleństwie jest metoda? Dlaczego nikt nie woła do broni, ba, dlaczego nie jest to nawet temat ostrej debaty publicznej? Pomysł imigracyjnego “wymieszania kultur” jest na rękę ideologom globaliza- cji. Mają nadzieję na takie samo rozbro- jenie silnych kultur niezachodnich, jak to uczynili z chrześcijaństwem w obrębie Zachodu. Silne religie stają na drodze ośrodków władzy, jednak siła propagan- dy oddziałującej na niskie instynkty czło- wieka jest bardzo duża i tą właśnie drogą idzie plan globalizacyjnej urawniłowki. O ile w pierwszym pokoleniu imigran- tów, kościec starej kultury jest wciąż twardy, o tyle w przypadku drugiego i trzeciego pokolenia łatwo już o jego roz- miękczenie – łatwiej zepchnąć z drogi starych wartości w stronę “używania ży- cia” i hedonistycznej iluzji doczesnego “szczęścia”. Bolszewicy idei globalizmu mają nadzieję na “zdekulturowanie” nowych przybyszów. Nowych w pierw- szym pokoleniu wykorzystuje się do pomocy przeciwko chrześcijaństwu, aby wysiodłać je z domniemanej wciąż pozycji dominującego paradygmatu kulturowego.
Imigranci, budując swoje meczety czy świątynie, zręcznie poduszczeni, opowiadają się za sekularyzacją instytucji, likwidacją publicznej symboliki chrześcijańskiej (np. rezygnacją z modlitwy “Ojcze nasz” na otwarcie obrad parlamentarnych, usuwaniem krzyży z gmachów, rugowaniem elementów chrześcijańskich obchodów – jak choinki – z miejsc publicznych). “Oświeceni” kierownicy świata szukają sprzymierzeńców wśród osiedlających się w krajach Zachodu muzułmanów, hindusów czy – tradycyjnie – żydów. Co ciekawe, walka toczy się nie o do- łączenie nowej symboliki religijnej do starej, lecz o jej usunięcie, o sekulary- zację. Nie-chrześcijanom tłumaczy się, że tylko instytucje państwowe wyzute z odniesień do chrześcijańskiego po- rządku będą im “bardziej przyjazne”. Chodzi o przyszłość; o rządy nad świa- tem za dwa – trzy pokolenia. Kierownicy mierzą w ludzi młodych. Przesączony seksem przekaz medialny epatuje rozszerzone oczy młodych muzułma- nów, upijanie się w pubie jest “atrak- cyjne” również dla młodego hindusa. Kierownicy mają więc nadzieję, że owa wielka niezachodnia imigracja, osta- tecznie stoczy się w te same obyczaje, jakie widać dzisiaj w każdy weekend na ulicach brytyjskich miast; jednym słowem, że dostarczy systemowi no- wych proletów i znajdzie miejsce w tworzonym nowym porządku. Przyszło- ści nie da się do końca przewidzieć, zaś nowo przybyłe rodziny muzułma- nów, i nie tylko, mogą nie dać się tak łatwo rozebrać ze starych wartości. Wszak nie są to ludzie głupi, przeczu- wają pismo nosem i nie chcą oddawać dzieci na pastwę degrengolady Zacho- du; usiłują zastopować ową “globali- styczną” asymilację. Częściowo się to udaje, bo w końcu niejeden urodzony w Kanadzie Arab wyjeżdża na Intifadę czy walczy z niewiernymi w Somalii. Oferta globalizacyjna Zachodu, choć błyszcząca i roznegliżowa- na, w środku jest pusta i przegniła. Stąd coraz więcej obaw, że wspomnia- na imigracyjna inwazja zakończy sie kulturowym podbojem w wykonaniu tradycyjnych przeciwników Zachodu; próbą rozpropagowania na naszych zie- miach innych wartości cywilizacyjnych. Antyzachodni przybysze chcą na nasz grunt przeflancować wiarę i obyczaje swych ojców, a jest to o tyle łatwe, że sami przestaliśmy dbać o nasze tradycje i na dobrą sprawę nie wiemy dokładnie, czego mielibyśmy bronić. Tym bardziej, że wygody ostatnich dekad wyrobiły w nas skłonność do preferowania iluzji przed realizmem. W trzecim pokoleniu dzieci europejskich pionierów, którzy wyszarpali te ziemie dla białego człowieka, jeśli mają wy- brać między przyjemną iluzją a przy- krą rzeczywistością, wybierają iluzję. Tak je wychowaliśmy w bezstresowej szkole, w domu pozbawionym rodziny, w demokracji, w której rozdzielono wolność od odpowiedzialności za po- dejmowane decyzje. W Europie jedne po drugim rosną minarety meczetów. Nowe jest już nie do powstrzymania… Oświeceni kierownicy mają oczywi- ście nadzieję, że dzięki coraz skrzęt- niejszemu dokręcaniu śruby totalnej kontroli zdołają wyeliminować wpływ niezachodnich magików używających “mowy nienawiści” wobec “niewiernego” Zachodu; że permisywizm walcowany po głowach przez zachodnie środki przekazu, ostatecznie zostanie tam wyciśnięty, problem tylko w tym, że Zachód, który dawno już zubożał du- chowo, dzisiaj ubożeje pod względem materialnym, przez co projekt globali- zacyjny dostaje prawdziwej zadyszki. Za cóż można kupić duszę, jeśli brak złota?
Andrzej Kumor, Mississauga www.goniec.net
Gdyby popatrzeć na dzisiejsze statystyki, to za dwa pokolenia nie będzie Zachodu, miliony imigrantów z obcych kultur wlewają się w granice starej Europy i krajów Nowego Świata. Zachód nie jest w stanie postawić bariery, nie jest w stanie zasymilować nowych przybyszów, umiera demograficznie… Czy stało się tak mimo woli, czy jest to działanie celowe? Czy może w tym szaleństwie jest metoda? Dlaczego nikt nie woła do broni, ba, dlaczego nie jest to nawet temat ostrej debaty publicznej? Pomysł imigracyjnego “wymieszania kultur” jest na rękę ideologom globalizacji. Mają nadzieję na takie samo rozbrojenie silnych kultur niezachodnich, jak to uczynili z chrześcijaństwem w obrębie Zachodu. Silne religie stają na drodze ośrodków władzy, jednak siła propagandy oddziałującej na niskie instynkty człowieka jest bardzo duża i tą właśnie drogą idzie plan globalizacyjnej urawniłowki. O ile w pierwszym pokoleniu imigrantów, kościec starej kultury jest wciąż twardy, o tyle w przypadku drugiego i trzeciego pokolenia łatwo już o jego rozmiękczenie – łatwiej zepchnąć z drogi starych wartości w stronę “używania życia” i hedonistycznej iluzji doczesnego “szczęścia”. Bolszewicy idei globalizmu mają nadzieję na “zdekulturowanie” nowych przybyszów. Nowych w pierwszym pokoleniu wykorzystuje się do pomocy przeciwko chrześcijaństwu, aby wysiodłać je z domniemanej wciąż pozycji dominującego paradygmatu kulturowego.
The Modern Polonian
Opublikował(a):
Editor w dziale
Opinie dnia
09/07/09 |
brak komentarzy
Over the past several weeks, I’ve begun to write articles for The Polish Weekly that re-examine – and, at times, criticize – practices and perceptions that, in my view, limit our peoples’ ability to succeed in modern American life. I strongly hold these views; but, I share them to initiate inter-Polonian debates about our community’s future.
I therefore write these articles with only the best intentions; and, those who have responded to them – both in support and opposition – undeniably share the same goodwill. I sincerely thank all those who have recently joined the conversation and contributed to its civil but open atmosphere. Our community will not sufficiently advance if we do not support honest introspection and debate – and, I thereby hope that our varied and extensive readership continues to share its views. So, to those who read this – keep the letters coming! This conversation is ultimately for you, and we need your support to make it fruitful.
On June 3, 2009, I published “Misplaced Allegiance”, which criticized those in American Polonia who hold overly nationalistic inclinations toward their Polish heritage; and, on June 17, 2009, I published “The Unbreakable World”, which examined American Polonia’s commitment to internationalism. Both articles argued for greater openness to communities outside our own; and, they aimed to illustrate that deeper integration with domestic and international societies serves our long-term interests. In my view, these articles better reflect Polonia’s current state and circumstances, and the views presented therein prepare us better for the challenges that likely lie ahead. Today, I revisit and re-argue – for one last time – many similar issues; but, I do so from a slightly different perspective. Instead of evaluating Polonia’s relationship with other communities and cultures, I’ll examine its relationship with modern times.
On January 17, 1944, Allied forces in Europe initiated an advance on German defenses to break the so-called Winter Line that defended Rome. These German defenses would eventually be positioned in the bombed-out ruins of an abbey on Monte Cassino; and, the Allies would require no less than four assaults to finally seize control of that strategic point. The final assault began on the evening of May 11, 1944; and, for this attack, Polish forces joined those from the United States, Great Britain, Canada, Free France, and others to set conditions under which the Allies could eventually capture Rome. The Battle of Monte Cassino is indelibly – and correctly – etched into the Polish memory; and, we rightly teach our kids about the Polish effort to earn the Allied victory. We appropriately show them pictures of the War Cemetery that exists there, teach the words to the anthem that recalls the bravery exhibited there, and explain the cultural significance of the red poppies that evoke the sacrifices endured there.
But, here’s an interesting question: how many of us in American Polonia have heard of Lt. Gen. Richard F. Natonski, and how many understand his role in the Battle of Fallujah? Most independent analysts consider the Battle of Fallujah to be the bloodiest assault of the Iraq War. American forces first attempted to pacify Fallujah in April 2004; but, after that assault failed, they returned in November 2004 to seize control of the city. The United States says that those involved in the operation endured the “… heaviest urban combat (that [America] had been involved in) since the Battle of Hue City in Vietnam”; and, in the 46-day assault that ensued, 95 American soldiers and approximately 1,350 insurgents died.
Lt. Gen. Natonski is the second-generation Polish-American that led the operation in Fallujah. His military career began in 1973, when the United States Marine Corps commissioned him as a Second Lieutenant. Before he assumed command of the Second Marine Expeditionary Brigade in June 2002, he led operations in countries like Cambodia, South Vietnam, Cuba, Somalia, and Bosnia; and, in 2003, he led troops in Iraq that fought the Battle of An-Nasiryah and rescued PFC Jessica Lynch. Lt. Gen. Natonski is a shining example of someone from our community who has assumed a position of great importance; and, his success directly affects the safety and prosperity of modern times. If anyone is to trumpet his successful leadership, it should be American Polonia; but somehow, few from our community have even heard of him, and few understand or appreciate the importance of his success.
This article is not about our relationship with the American military or to those who lead it; it is instead about our relationship with modern times. Our community hasn’t heard of Lt. Gen. Natonski not because it disapproves of his efforts, but because it too often links its cultural identity with events that occurred decades and centuries ago. We too often search for heroes during the Cold War, World War II, or previous centuries without recognizing that Polish Americans currently and tirelessly contribute to fix problems in modern times. Many among us have not adequately refocused their attention from events that occurred before the fall of Soviet Communism – and, this hinders our ability to successfully address modern concerns.
Poland has successfully transformed itself into a modern, stable democracy; and recently, it has assumed important responsibilities all around the world. The United States and Poland – and therefore, American Polonia – have interests in modern times that require their focused insight and attention. For instance, the United States and Poland will soon participate in efforts to regain control of Afghanistan; they’ll likely employ joint diplomatic pressure toward disputes with Iran and Russia; and, they’ll likely adopt economic policies to lessen the effects of the ongoing global recession. These are difficult issues; and often, those from within our community – indeed, even those within our own neighborhoods – are intimately involved in the efforts to resolve them. If we spend all our time reliving events that occurred thirty, sixty, or one hundred years ago, we’ll be unprepared to address the issues that affect us now.
It’s not wrong to maintain our understanding and appreciation of Polish history; but, we ought to balance our identification toward the past with a renewed focus toward present issues. We all live in troubled times; and, our people – both in the United States and Poland – deserve appreciation for the work they do to unravel them. We can do much more to honor their effort and sacrifice; and, we can do much more to realign our attention to the issues they regularly confront. So, let’s refocus our attention and realign our identity – as a broader Polonian community – to modern-day issues; and, hope that our American and Polish forebears have taught us enough to resolve them successfully.
The Polish Weekly welcomes opposing viewpoints. To contact Thomas Mikulski, please send an e-mail to thomas.p.mikulski@gmail.com.
Over the past several weeks, I’ve begun to write articles for The Polish Weekly that re-examine – and, at times, criticize – practices and perceptions that, in my view, limit our peoples’ ability to succeed in modern American life. I strongly hold these views; but, I share them to initiate inter-Polonian debates about our community’s future.
I therefore write these articles with only the best intentions; and, those who have responded to them – both in support and opposition – undeniably share the same goodwill. I sincerely thank all those who have recently joined the conversation and contributed to its civil but open atmosphere. Our community will not sufficiently advance if we do not support honest introspection and debate – and, I thereby hope that our varied and extensive readership continues to share its views. So, to those who read this – keep the letters coming! This conversation is ultimately for you, and we need your support to make it fruitful.
W parku Wanda
Organizacje i stowarzyszenia polonijne wykorzystują to miejsce na spotkania ze swoimi członkami, ich rodzinami, przyjaciółmi i gośćmi. Wytworzył się nawet swego rodzaju zwyczaj mierzenia poziomu zaangażowania w polonijne życie społeczne obecnością na pikniku, pojmowanym jako tzw. „poparcie”. I słusznie, bo przecież celem organizowania pikników jest zdobywanie funduszy na działalność organizacji. Ale obok tego jest jeszcze coś…
Nareszcie, po wielu miesiącach, a czasami nawet latach można spotkać znajomych, odnowić kontakty, dokonać swoistego bilansu – ilu nas przybyło, a ilu na próżno wypatrywać… Nie trudno też zauważyć przedstawicieli prasy polonijnej, wypatrujących obiektów do fotografowania, bo co tu ukrywać, im więcej zdjęć w numerze tym lepiej się sprzeda. Przed dwoma tygodniami piknikowe uciechy serwowała parafia św. Floriana w Hamtramck. Było gwarno, wesoło i rekordowo pod względem liczebności. Przewodni temat sprowadzał się do „Dnia Ojca”, ale również dzieci miały zorganizowany czas i miejsce zabaw, tam odbywały się zawody, gry i konkursy. Doświadczenie podpowiada, że dobry piknik nie obejdzie się bez dobrej kuchni. Warto zauważyć, że możemy już mówić o specjalnościach kuchni charakterystycznych dla danego pikniku. Na przykład na „floriańskim” było najwięcej amatorów placków ziemniaczanych z gulaszem (tzw. „po węgiersku”), kolejki ustawiały się po kiełbaski z rożna, świetną kiszkę „od Stana’s”, wyjątkowo dobry bigos, a jeżeli chodzi o deser to prawdziwą furorę robił „jabłecznik sióstr westiarek”. O piwie (beczkowym) wspominać nie będę, bo nie wiem czy było aż tak dobre, że go zabrakło, czy też było aż tak wielu amatorów, że szło jak woda (bardzo ważne – nikomu nie zaszkodziło!). Tydzień później, czyli w ubiegłą niedzielę, gospodarzami pikniku w parku „Wanda” byli „Filareci”. Impreza miała nieco inny charakter, bardziej stonowany. Tej niedzieli, wielu rodziców odwoziło swoje pociechy na wakacyjny turnus do harcerskiej Białowieży i pewnie to było powodem braku rozbieganej dzieciarni, również zapowiadany mecz piłkarski był odwołany, a więc atmosfera sprzyjała wypoczynkowi na świeżym powietrzu, pogawędkom i spotkaniom w gronie bliskich znajomych. Oczywiście, wiele osób wybrało się na piknikowy obiad i nikogo nie trzeba było namawiać, bo polskie dania, w absolutnie najlepszym wydaniu domowych receptur oraz własnoręcznie wykonane, nęciły zapachami. I to właśnie jest cechą „filareckiej” kuchni – smacznie, zdrowo i domowo! Poza tym, loterie, dobra orkiestra, obficie zaopatrzony bar , radość przebywania wśród swoich – czegóż więcej potrzeba? Chyba tylko czasu, aby wysłuchać ludzi, którzy mają tak wiele do opowiedzenia. Zahaczając o historię, przypomnieć należy, że Klub Filaretów w Detroit powstał w 1935 roku, z ideowym hasłem: „Ojczyzna – Nauka – Cnota”, a głównym jego celem było: „szerzenie kultury polskiej w sercach młodzieży amerykańskiej polskiego pochodzenia przy pomocy żywego słowa, sceny teatralnej, pieśni i muzyki”. Zmienił się świat. Te słowa zapisane siedemdziesiąt parę lat temu mogą brzmieć staroświecko, ale tylko dla tych, którzy nie zechcą zatrzymać się nad nimi. A przecież wystarczy wsłuchać się w polską pieśń – i tę patriotyczną i tę liryczną, w przyśpiewkę, w kolędę i tę, w której „najpiękniejsze są polskie kwiaty” i w wiele innych… Każdy szanujący się naród pielęgnuje swoją kulturę. Grono śpiewaków i śpiewaczek pod batutą profesjonalistów, a zarazem entuzjastów polskiej pieśni sprawia, że ona wbrew modom żyje, a nawet rozkwita. „Filareci” – chór męski, żeński i mieszany – należą do najlepszych spośród wszystkich chórów zrzeszonych w Związku Śpiewaków Polskich w Ameryce i są, jak do tej pory, jedyną wyraźną wizytówką kultury polonijnej w Detroit.
Lato w pełni, nadejdą kolejne niedziele i kolejne organizacje zapraszać będą na swoje pikniki. Trzeba się wybrać do parku Wanda, poddać miłej rozrywce, ale też w przerwach zabawy, spojrzeć na odchodzący czas. Tam, widać go bardzo wyraźnie… Złamał się potężny konar wiekowego drzewa, nagle. Nic nie wskazywało, wyglądało tak listnie i świeżo; nie było burzy ani wichury, najzwyklejsze słoneczne popołudnie chłodzone podmuchami wietrzyku. Widziałam i słyszałam; nie był to zwykły trzask łamiącego się drzewa, ale przeciągły pomruk z szeregiem drobnych łamliwych nut, to było niesamowite… Ni stąd ni zowąd, zaczęły mi się przypominać zapamiętane fragmenty z wierszy Edgara Lee Masters’a (amerykański poeta żyjący w latach 1868 – 1950, najbardziej znany w świecie ze zbioru wierszy – epitafiów „Spoon River Antology”), w których zmarli mieszkańcy miasteczka Spoon River opowiadają – każdy własną historię, mówią o utracie marzeń i iluzji, wyjawiają swoje sekrety, rozpamiętują swoją młodość, pasje, miłości, radości, smutki; prowadzą pośmiertne dialogi z bliskimi osobami, a każda z tych opowieści niesie jakieś uniwersalne przesłanie. No, właśnie… Obok wiekowego drzewa, na skrawku cennej ziemi, której losy są wciąż zagadką; przy pomrukach drzewa tracącego kolejną gałąź, zaczyna mnie dręczyć wiersz, którego tytułu nie pamiętam, a wiem, że właśnie o ten mi chodzi. Sama nie wiem, dlaczego akurat ten? Udało się, długo nie szukałam, znalazłam!
Oaks Tutt
Moja matka walczyła o prawa kobiet.
Ojciec był bogatym młynarzem w London Mills.
Rozmyślałem o złu tego świata i chciałem go naprawić.
Kiedy ojciec zmarł, wyruszyłem, aby poznać ludzi i kraje,
Aby nauczyć się, jak zreformować świat.
Przewędrowałem przez wiele krain.
Widziałem ruiny Rzymu.
Ruiny Aten,
Jak i ruiny Teb.
O północy usiadłem w świetle księżyca w nekropolii w Memphis.
To tu objęły mnie skrzydlate płomienie,
A głos z niebios powiedział:
„Niesprawiedliwość, Kłamstwo niszczą ich! Idź!
Głoś Sprawiedliwość! Głoś Prawdę!”
W pośpiechu powróciłem do Spoon River,
Aby pożegnać się z matką, zanim zacznę misję.
Wszyscy zauważyli dziwny blask w moich oczach.
Słowo po słowie, powoli, odkryli,
Co zaszło w moim umyśle.
Wtedy Jonathan Swift Somers wyzwał mnie na dysputę
Na temat (Ja miałem być przeciw)
„Poncjusz Piłat Największym Filozofem Świata”.
I wygrał debatę, na końcu mówiąc:
„Zanim naprawisz świat, panie Tutt,
Proszę, odpowiedz na pytanie Piłata:
Co to jest Prawda?”.
Organizacje i stowarzyszenia polonijne wykorzystują to miejsce na spotkania ze swoimi członkami, ich rodzinami, przyjaciółmi i gośćmi. Wytworzył się nawet swego rodzaju zwyczaj mierzenia poziomu zaangażowania w polonijne życie społeczne obecnością na pikniku, pojmowanym jako tzw. „poparcie”. I słusznie, bo przecież celem organizowania pikników jest zdobywanie funduszy na działalność organizacji. Ale obok tego jest jeszcze coś..
